اصول درمان زخمهای دیابتی

اصول درمان زخمهای دیابتی :

  1. دبریدمان مناسب
  2. شستشوی مناسب
  3. آنتی بیوتیک(در صورت نیاز)
  4. پانسمان مناسب
  5. حذف و کاهش فشار(off loading)

پیشنهادها براساس Evidenced- Based Medicine:

تمام افراد دیابتی، باید سالیانه از نظر تشخیص گروه پرخطر، معاینه شوند، که شامل بررسی حس محافظتی، ساختمان پا، بیومکانیک آن، بررسی وضعیت عروقی و پوست پا می‏باشد.

بیمارانی که یک یا چند عامل خطر دارند، از نظر پیدایش سایر عوامل خطر مکرراً بررسی شوند.

بیمارانی که نوروپاتی دارند، در هر ویزیت پای آنها مشاهده و بررسی شود.

در افراد کم‏ خطر، بررسی وضعیت نورولوژیک با استفاده از آزمون مونوفیلامان است.

بیماران دیابتی و پرخطر از نظر زخم باید با توجه به عوامل خطر و درمان آن آموزش داده شوند.

بیماریابی اولیه برای عروق محیطی شامل پرسیدن شرح حال لنگیدن و بررسی نبض‏های پا است و نیز چون بسیاری از بیماران مبتلا به عروق محیطی بدون علامت هستند، اندکس مچ پایی- بازویی(ankle-brachial index) را باید تعیین نمود؛

پای سالم:

  1. مونوفیلامان را به خوبی حس می‏کند.
  2. زخم ندارد
  3. دفرمیتی ندارد.
  4. سابقه زخم یا قطع عضو ندارد.

پی‏گیری پای سالم:

  1. جلوگیری از پیدایش زخم.
  2. مراقبت بیمار از پا.
  3. اگر هر گونه تغییری در پا حاصل شد، مجدداً گروه‏بندی شود.

پای ناسالم:

  1. سابقه زخم قبلی یا قطع عضو.
  2. عدم حس مونوفیلامان وجود دارد.
  3. دفرمیتی وجود دارد.
  4. علایم ناشی از فشار به پا (اریتم)
  5. بیماری عروق محیطی (کاهش یا نبودن نبض)
  6. تغییرشکل ناخنها

پی‏گیری پای ناسالم:

  1. جلوگیری از پیدایش زخم
  2. کفش و جوراب مناسب
  3. در صورت تغییر وضعیت پا، مجدداً گروه‏بندی شود.
  4. در هر ویزیت، پای بیماران مشاهده شود.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

فهرست مطالب

بستن (Esc)
برای دیدن نوشته هایی که دنبال آن هستید تایپ کنید.
منوی دسته بندی های خود را در تنظیمات سربرگ در بخش منوی موبایل مشخص کنید.
سایدبار Scroll To Top